<![CDATA[Academic Art of Riding

<![CDATA[Academic Art of Riding - Blog]]>Fri, 17 Apr 2026 16:06:22 -0700Weebly<![CDATA[Mijn Mejorano...]]>Tue, 01 Jul 2025 09:45:42 GMThttps://www.paardenbasis.nl/blog/mijn-mejorano

Een elektrische schok ging door me heen bij het zien van zijn foto. Ik wist meteen dat dit ‘mijn paard’ was. Raar toch, hoe die soort dingen kunnen gaan?

Al een aantal keer was ik op internet aan het rondkijken, zonder succes. Ik zocht een waardig opvolger voor mijn knappe merrie Beau, die binnenkort met pensioen zou gaan. Mijn hart ging uit naar een ruin van 3 of 4 jaar, die ik weer helemaal zou gaan opleiden in de Academische Rijkunst. En daar was hij ineens, mijn Mejorano.

Vanaf dat allereerste eerste moment is hij mijn hart binnengestormd. Diezelfde week ben ik bij hem op bezoek gegaan en in het echt was hij nog mooier. Natuurlijk zag ik ook dat hij behoorlijk introvert was. Maar mijn Beau was dat ook en ik wist nu wel hoe ik daarmee om moest gaan, toch?

Ik had van Beau geleerd, dat ze veel tijd nodig had om uit haar schulp te komen. Pas dan kon ze haar lichaam gebruiken en de oefeningen in ontspanning uitvoeren. Mejorano deed daar nog een schepje bovenop en hij leerde me dat tijd helemaal niet bestaat. En niet alleen omdat ik de tijd vergeet als ik het naar mijn zin heb met hem.

Hij leerde me kijken naar zijn kleinste signalen en hoe ik die moest benaderen. Die zelfstudie duurde meer dan 1 jaar. Door hem heb ik geleerd om eerst mee te bewegen met zijn belevingswereld, om hem daarna stukje bij beetje mee te kunnen nemen in mijn belevingswereld. Hij leerde me mijn ambities bij te stellen en mijn updates in de Academische Rijkunst los te laten.

Elk paard geeft je wat je nodig hebt op dat moment, daar ben ik van overtuigd. En de wijsheid die ik van Mejorano heb gekregen, is echt goud waard. Want ik dacht dat ik al best veel geduld had met paarden, maar door hem weet ik dat geduld niet genoeg is. Tijd bestaat echt niet. En dit besef geeft me zo veel rust en vertrouwen, omdat ik weet dat het allemaal goed komt. Ik kijk met nog veel meer bewondering naar hem, train met hem en geniet met volle teugen van hem. En dat is toch wat je van een hobby wil, lekker genieten.

Marion van de Klundert

]]><![CDATA[Het lichaam van de ruiter]]>Tue, 23 Jan 2024 03:00:00 GMThttps://www.paardenbasis.nl/blog/het-lichaam-van-de-ruiter

In deze reeks gaan we dieper in op de zin ‘Twee zielen willen wat twee lichamen kunnen’. In dit blogbericht focussen we op het lichaam van de ruiter.

Dit is de laatste van deze reeks. Maar er volgen nog meer interessante blogs!

In de wereld van de paarden staat de Academische Rijkunst bekend om zijn diepgaande filosofie en verfijnde technieken. In deze discipline draait alles om de harmonie tussen ruiter en paard. Een cruciaal aspect van deze harmonie is het menselijke lichaam.

1. De Ruiter als Instrument

In de Academische Rijkunst vormt het lichaam van de ruiter een instrument waarmee effectieve en subtiele signalen aan het paard gegeven worden. Hier zijn enkele redenen waarom het menselijke lichaam zo cruciaal is:

Balans: De ruiter moet in staat zijn om zijn eigen balans te houden om het paard niet te storen tijdens zijn bewegingen. Dit vereist een sterke core en een goed ontwikkelde zit.

Lichaamsbewustzijn: Het lichaamsbewustzijn van de ruiter is van essentieel belang. Hij moet zich bewust zijn van zijn eigen houding en spiergebruik om de juiste signalen aan het paard te geven.

Soepelheid: Een stijve ruiter kan het paard beperken in zijn beweging. Daarom moet de ruiter soepel en flexibel zijn om de bewegingen van het paard te kunnen volgen.

2. Communicatie en Harmonie

De Academische Rijkunst legt sterk de nadruk op harmonie en subtiliteit in de communicatie tussen ruiter en paard. Het lichaam van de ruiter speelt een cruciale rol bij deze communicatie:

Zithulpen: In plaats van grote en opdringerige hulpen, gebruikt de academische ruiter subtiele zithulpen om het paard te begeleiden. Deze hulpen worden overgebracht via kleine bewegingen en veranderingen in de lichaamshouding.

Symmetrie: Een evenwichtige ruiter draagt bij aan de symmetrie van het paard. Dit helpt bij het ontwikkelen van een evenwichtig lichaam voor het paard, wat essentieel is voor zijn gezondheid en prestaties.

3. Fysieke voorbereiding

Om het lichaam effectief te gebruiken in de Academische Rijkunst, is het noodzakelijk om soms ook zonder paard aan de slag te gaan. Ruiters moeten werken aan hun eigen conditie, kracht en flexibiliteit om een goede zit te kunnen behouden.

Trainingen zoals yoga en pilates kunnen ruiters helpen hun lichaamsbewustzijn te verbeteren en een diepere connectie met hun eigen lichaam te ontwikkelen.

Het lichaam van de ruiter is niet alleen een fysiek instrument, maar ook een brug naar een diepere, spirituele connectie tussen mens en paard.

Marion van de Klundert

]]><![CDATA[Lichaam van het paard]]>Tue, 26 Dec 2023 03:00:00 GMThttps://www.paardenbasis.nl/blog/lichaam-van-het-paard

In deze reeks gaan we dieper in op de zin ‘Twee zielen willen wat twee lichamen kunnen’. In het vorige blogbericht bespraken we de ziel van de ruiter, in deze blog het lichaam van het paard.

In de Academische Rijkunst draait alles om harmonie en respect tussen ruiter en paard. Een van de kernprincipes van deze eeuwenoude discipline is het zorgvuldig trainen van het lichaam van het paard, want paarden zijn van nature niet gebouwd om mensen te dragen. De training gaat verder dan alleen fysieke oefeningen; het draait om het ontwikkelen van een diepgaande connectie en het bevorderen van het welzijn van het paard.

Bij het trainen draait alles om balans, kracht en soepelheid. Het begint met het herkennen van de natuurlijke scheefheid van het paard en het geleidelijk corrigeren ervan. Oefeningen zoals zijgangen en geschoolde gangen helpen onder andere om de spieren te versterken en gewrichten soepeler te maken. Het resultaat is een lichaam dat in balans is en vrij kan bewegen.

Balans is de sleutel tot een goed getraind paardenlichaam. Het paard leert zijn gewicht gelijkmatig over zijn vier benen te verdelen, waardoor het stabiel en wendbaar wordt. Dit stelt het paard in staat om uiteindelijk verzamelde bewegingen uit te voeren zonder te veel gewicht op de voorhand.

De ruiter speelt een cruciale rol bij het trainen van het lichaam van het paard. De juiste houding, zit en subtiele ruiterhulpen zijn essentieel om het paard te begeleiden naar de gewenste bewegingen.

Het ultieme doel is een paard dat veerkrachtig, wendbaar en sterk is. Een paard dat in balans beweegt, met een krachtig achterbeen dat het gewicht draagt en een 3 dimensionale beweging in de wervelkolom. Een paard dat fysiek gezond is, heeft veel meer comfort en voelt zich beter in zijn vel. Dit zorgt dan weer voor een boost in het mentale stuk van de training.

Marion van de Klundert

]]><![CDATA[De ziel van de ruiter]]>Thu, 23 Nov 2023 07:54:24 GMThttps://www.paardenbasis.nl/blog/de-ziel-van-de-ruiter

In deze reeks gaan we dieper in op de zin ‘Twee zielen willen wat twee lichamen kunnen’. In het vorige blogbericht bespraken we de ziel van het paard, in deze blog de ziel van de ruiter.

Door de geschiedenis maakten mensen grote veranderingen door. Een groot kantelpunt was ongeveer 10 000 jaar geleden toen de mens zich op vaste plaatsen ging settelen en aan landbouw ging doen. Hiervoor leefde de mens als rondtrekkend volk in een jager-verzamelaarsbestaan.

Hoewel het allemaal heel lang geleden lijkt, hebben we nog steeds de kenmerken van onze rondtrekkende voorouders. Zo ‘jagen’ we nog steeds doelen na, hebben we nog steeds een goede oog-handcoördinatie en kunnen we ons op een bepaalde taak concentreren. We zijn sociale, empathische wezens die samenleven en communiceren met elkaar. We blijven als mens nog steeds ontwikkelen en bijleren, liefst levenslang.

Dit verklaart waarom we nog steeds bepaalde behoeften hebben en bepaalde dingen graag doen. Denk in onze ruitersport maar aan het sportelement en de drang om te winnen. Maar ook de drang om goedgekeurd te worden door een groep, bevestiging te krijgen en samen te werken. We zijn wezens met doelen, maar willen ook rust- en comfort hebben. Het liefst boeken we vooruitgang door steeds weer bij te leren.

Deze behoeften hebben een invloed op hoe we elke dag met onze paarden omgaan. We willen bepaalde doelen halen, hebben een plan en een visie. Wat je doelen zijn, welke visie je hebt en hoe je bijgevolg omgaat met je paard, is heel afhankelijk van je persoonlijkheid, maar ook van je omgeving en de groep waar je misschien bij wil horen.

Paarden zijn ontzettend gevoelig en nemen non-verbale signalen heel snel op. Ze kunnen dus gemakkelijk waarnemen welke emoties je op dat moment als mens hebt. Heb je een drukke dag op het werk gehad of ben je er niet helemaal bij met je hoofd? Dan zullen ze dit merken en erop reageren. Als mens is het daarom belangrijk om met jezelf aan de slag te gaan, zodat je steeds op een zo goed mogelijke manier met je paard aan het werk kan.

Alle bovenstaande elementen maken deel uit van de ziel van de ruiter. Om tot een echte connectie te komen met je paard, ontkom je er niet aan om ook aan jezelf te werken. Maar geloof me, het is het allemaal waard!

Marion van de Klundert

]]><![CDATA[De ziel van het paard]]>Fri, 15 Sep 2023 09:35:10 GMThttps://www.paardenbasis.nl/blog/de-ziel-van-het-paard

In de komende reeks gaan we dieper in op de zin ‘Twee zielen willen wat twee lichamen kunnen’. In deze blog gaan we alvast dieper in op de ziel van het paard.

Om een echte connectie op te bouwen met je paard, is het belangrijk dat je paard zich gehoord en begrepen voelt. Een grondige kennis over het mentale functioneren van het paard is dan heel belangrijk.

Sinds 6000 jaar is de mens aan het werk met paarden. Als je weet dat de eerste voorouders van paarden 60 miljoen jaar geleden leefden, is dat nog maar een heel beperkte periode. De afgelopen 6000 jaar hebben we een grote variatie paarden gecreëerd door onze gerichte fokkerij, maar de kleur en het ras van het paard maken in realiteit maar een heel klein deel uit van het DNA.

Hierdoor zijn onze paarden nog steeds heel erg te vergelijken met hun wilde voorouders op vlak van natuurlijke eigenschappen en behoeften. Onze paarden zijn nog steeds prooidieren, kuddedieren en vluchtdieren. Als trainer en eigenaar helpt het enorm om te begrijpen welke behoeften onze paarden hierdoor nog steeds hebben.

Om connectie te houden met je paard tijdens het werk, is het essentieel om de mentale staat in het oog te houden. Je wil samen grenzen verleggen, maar wel geleidelijk zodat het paard hier fysiek en mentaal niet onder zal lijden. De grenzen van de comfortzone opzoeken, herkennen en stilaan verleggen is een van de belangrijkste kwaliteiten die een paardentrainer moet hebben.

Paarden leren bovendien op verschillende manieren zoals door imitatie, consequenties, emotie… Een trainer kiest dan afhankelijk van het paard de beste methode. In ieder geval wil je zo veel mogelijk positieve momenten inbouwen en deze belonen. Van straffen blijven we liefst zo ver mogelijk weg om de connectie niet te beschadigen.

De communicatie tussen ruiter en paard kan, mits training, haast onzichtbaar worden. Paarden communiceren het meest door middel van heel subtiele, non-verbale signalen. Kunnen we deze signalen herkennen en erop inspelen, dan krijg je uiteindelijk een duidelijke en harmonische vorm van communicatie.

Ben je benieuwd hoe we bovenstaande theorie in praktijk omzetten? Kom dan zeker eens naar De Paardenbasis.
Wil je nu alvast in de stemming komen, klik dan hier om de 5 trainingsprincipes van de oude grootmeesters van de Academische Rijkunst te verkrijgen.

Marion van de Klundert

]]><![CDATA[Proces versus product]]>Mon, 27 Mar 2023 11:23:13 GMThttps://www.paardenbasis.nl/blog/proces-versus-product

Waarom houden we van paarden? Waarom willen we een bepaald doel halen met onze trouwe viervoeter? Tijdens een eerdere Summer Academy werd ik geïnterviewd door Anna Eichinger, een van mijn gewaardeerde collega’s. Het onderwerp tijdens dit fijne gesprek was het verschil tussen het Proces en het Product in het trainen van paarden.

Marion, waarom is het belangrijk om onderscheid te maken tussen proces en product?
Marion: er zijn veel verschillen tussen paarden en mensen. Een paard leeft veel meer in het ‘nu’ en is helemaal niet geïnteresseerd in een eindproduct. Tegenovergesteld hebben wij mensen veel interesse in een eindproduct, dat zit in onze natuur. Een paard als prooidier wil zich comfortabel voelen op dit moment, nu. Een mens moet ook over morgen nadenken. Als je met je paard begint te trainen en je denkt alleen maar aan het eindproduct, dan ben je teveel gefocust op het eindplaatje en denk je alleen maar aan de toekomst. Dat helpt niet echt mee om je paard iets te leren.

Bijvoorbeeld, hoe leer je je paard een aantal passen achterwaarts? Eerst moet hij snappen wat hij moet doen. We moeten de communicatie opbouwen. Laten we zeggen dat je op de grond begint en tegenover je paard staat. Je raakt zijn neus aan en drukt zacht met je vinger. Het moment dat hij achterwaarts beweegt met zijn lichaam op jouw verzoek, moet je meteen belonen en de druk weghalen. Vergeet ook niet uit te ademen. Als je dit een paar keer herhaalt, snapt je paard wat je bedoelt en zal je vanzelf meer aanbieden. Hij beweegt ook zijn benen en neemt een pas achteruit. En als je dooroefent, kan hij zoveel stappen achterwaarts als jij maar wil. Maar zou je vergeten in het begin zijn kleinste antwoord te belonen en meteen VIER passen doorvragen om achterwaarts, dan zal hij niet snappen hoe hij de beloning krijgt en wordt hij stijf, boos, tegendraads of hij bevriest. In deze hoedanigheid kan hij niets leren. Als je wil dat je paard gevoelig wordt voor jouw gedachten en energie, dan moet je je hiervan bewust zijn. Je moet een proces-gerichte manier van trainen hebben.

Betekent dit dat je geen doel mag hebben?
Marion: Je moet wel een plan hebben natuurlijk. Het is noodzakelijk om een lange termijn visie te hebben. Dan kan je de weg naar je doel visualiseren. En dan kan je focussen op het proces. Maar je moet er geen tijdslimiet aan koppelen. Je wil je doel bereiken, maar niet perse morgen, of volgend jaar. Je paard zal je wel vertellen wanneer jullie er klaar voor zijn.

Bent vertelt vaak tijdens zijn clinics; People do not know what they want, but they want it now…
Marion: "Mensen weten niet precies wat ze willen, maar ze willen het NU..." Een hele mooie en kloppende zin, maar hierin liggen twee dingen verborgen; mensen hebben een doel en een tijdslimiet. Een doel hebben is goed, maar een tijdslimiet helpt je paard echt niet. Zeker niet als mensen nog niet precies weten wat ze willen. Dingen willen is goed, maar dingen NU willen is niet de weg om ergens te komen. En een ander ding is bijvoorbeeld; Als je een paard de overgang van stap naar draf leert, dan doe je dat het liefst wanneer de stap goed voelt. En pas als het paard snapt wat je bedoelt (lees proces), kan je de overgang op een bepaalde plaats maken, zoals bij de letter A (lees product). De letters in de rijbaan zijn er niet voor het paard. Als je de overgang te snel op een bepaalde plaats wil, zal het paard niet kunnen leren. Hij moet je al snappen, om het op elke gewenste plaats te kunnen uitvoeren. Soms worden mensen té gefocussed en dat helpt niet mee in het leerproces.

Dat is een voorbeeld uit de praktijk. We zeggen altijd; twee zielen willen wat twee lichamen kunnen. Als mens moeten we inzicht krijgen in de ziel van het paard, voordat het paard in onze ziel kan komen. Wij moeten de grens over. Het paard zal dan op dezelfde weg willen reizen.

Dus, het is beter om gewoon een fijne tijd samen te hebben, zonder oefeningen?
Marion: natuurlijk is het heerlijk om gewoon in het bos te zijn met ons paard. Maar misschien loop je in cirkels en kom je weer op dezelfde plaats waar je gestart bent. Het aller belangrijkst is harmonie natuurlijk en dat je samen dingen meemaakt. Is het bos de juiste ervaring? Jazeker, maar op een dag ken je het bos op je duimpje en heb je alles gezien. Je boekt geen vooruitgang meer. Dan is het fijn als er weer uitdaging is in de vorm van weersomstandigheden bijvoorbeeld. Dingen samen ervaren en delen. Als je samen positieve gevoelens deelt, smelt je steeds meer samen. En groei je samen. En een mens is blij als hij kan ontwikkelen en groeien en leren.

En het paard?
Marion: een paard is een paard natuurlijk. Hij heeft het niet nodig om te ontwikkelen zoals een mens. Maar hij is gevoelig voor de emotie van zijn mens. En als die blij en positief is, voelt hij dat zeker.

Wat raad je aan voor leerlingen die veel ambitie hebben?
Marion: het is een goed idee om te blijven denken aan wat het paard nodig heeft. Als je prijzen wil winnen, dan wil je dat je paard met je mee wil werken. Je moet goed bedenken wat je wil: het proces of het product. Daar ligt het grote verschil weer. Als je een wedstrijd of test ziet als een doel en niet als een moment onderweg, dan wordt je gespannen en gestressed. En dat is ook een verklaring voor de academische ruiter: veel van de academische ruiters hebben moeite om een test te doen, want ze willen het gevoel van stress en spanning niet. Maar als je de test kan zien als een check-up onderweg, dan kom je erachter waar je al goed in bent en waar nog huiswerk ligt. Dan is het meer een check-moment onderweg.

Maakt leren ons gelukkig?
Marion: soms lijkt het erop dat je als trainer de weg al een heel eind kent en de leerling niet gelukkig is op dit moment. Bijvoorbeeld bij de volte in draf. De leerling is niet tevreden met de cirkel en ik vraag dan: Waar voelt het niet goed? Dan zegt de leerling vaak: Niets voelt goed! Dan zeg ik: Ok, maar wat werkt er nog wel goed? Hebben we de snelheid goed? Ja. Ok, hebben we de richting goed? Ja, dat was ook ok. En hoe was de vorm van de cirkel? Dat klopte ook wel. Nou, wat was dan het probleem? Ik verloor de buiging van de wervelkolom. Ok, wanneer lukte dat nog wel? In stap, op de linkerhand. Ok, dan gaan we daar weer naar terug en bouwen we de oefening opnieuw op.

Dus als je de conclusie trekt zie je dat er meer dingen zijn die wel goed gaan en maar een paar die niet goed gaan. Als je blijft focussen op je succesjes, kan je daarna in detail gaan en oefenen wat nog niet lukt. Daarmee laat je het eindproduct los. Je knipt het proces in kleine stapjes en je checkt stap voor stap het proces. Je kan het vergelijken met een fabriek waar stoelen met 4 poten worden gemaakt. Als er per ongeluk een stoel uitkomt met maar 3 poten, dan ben je te laat om er nog iets aan te doen. maar kijk je naar waar het in het proces mis ging, dan kan je het daar aanpassen en worden de stoelen weer met 4 poten afgeleverd.

Heb jij bepaalde regels waar je mee werkt t.a.v. progressie en productie?
Marion: Je maakt van alle oefeningen kleine stapjes en dan bouw je stap voor stap alles op.

Kan je een voorbeeld geven in schouderbinnenwaarts?
Marion: een nieuwe leerling krijgt meer begeleiding in het werken met die kleine stappen. En meestal helpt het niet om de oefening bij de naam te noemen, maar het over de communicatie te hebben. Vervolgens kom je op het niveau van de zijgangen. Ik leg uit hoe het eruit ziet en hoe het voelt. Het aanleren van de schouderbinnenwaarts is niet veel anders dan het aanleren van de volte. Je splitst de oefeningen weer op in bijvoorbeeld snelheid, richting, stelling, buiging en verzameling. Dan heb je 5 punten om op te letten. Per week kan je er een aandachtpunt bijvoegen, om het simpel te houden. Want om 20 punten in balans te houden is een hele kluif. De leerling moet weten dat hij zich op het proces richt, dan lukt het wel. Ik leg ook uit dat de leerling aandacht geeft aan wat wel lukt. Als ik ze zou vertellen wat er niet lukt, is dat hetzelfde als; Denk niet aan een roze olifant. En dan denk je er juist wel aan. En aangezien het paard gevoelig is voor onze energie en gedachten, dan denkt het paard ook aan die roze olifant. Dit voorbeeld is misschien grappig, maar wat te denken van de gedachte; Ik hoop niet dat mijn paard schrikt en dat hij niet over de buitenschouder wegloopt. Ik vertel mijn leerlingen dat ze vooral denken aan wat wel lukt.

Wat vind je van een trainingsplan op papier?
Marion: met een nieuwe leerling ga ik altijd even zitten om een plan te maken. Een soort routeplanner dus. Natuurlijk moet de leerling zelf zijn weg vinden met zijn paard, maar ik kan daar de navigator bij zijn. Of proces mananger.
Als je weet dat het allemaal over het proces gaat, kan je de spanning loslaten. Want in een proces is er altijd iets wat lukt. Het is makkelijker om plezier te hebben samen met je paard, dan wanneer je je paard in een eindplaatje probeert te drukken. Plezier is de basis van een hobby. We zijn niet verplicht om te rijden, we mogen rijden.

Dankjewel Anna voor het interview.

]]><![CDATA[De cirkel is rond...]]>Mon, 27 Feb 2023 14:54:03 GMThttps://www.paardenbasis.nl/blog/de-cirkel-is-rond

...of niet? Laatst vroeg iemand mij wat nu het nut is van de volte. En waarom het zo makkelijk lijkt, terwijl het o zo moeilijk is. De meeste ruiters starten met hun paard op de volte met longeren of rijden, maar is dat nou wel logisch?

Als een paard - of welk ander dier ook - in de natuur een volte zou lopen, dan zou dat abnormaal gedrag zijn. Heel oude paarden doen het soms in de wei, zelfs zo erg dat er een pad wordt uitgesleten. Andere paarden doen het misschien uit stress, om op die manier rust te vinden. Ook heb ik een paard voltes zien draven op de wei, alsof ze in trance was. Bleek dat ze werd vervolgd door een door haar gevreesde paardenhorzel.

Waarom willen we dan ons paard op de volte in balans leren lopen. Want dat is dus helemaal niet zo makkelijk voor een paard. Allereerst heeft een paard geen idee wat ‘rond’ is. Hij heeft daar geen beeld bij en kan zich niets voorstellen bij de wiskundige cirkel zoals wij die kennen. En daar komt bij dat als een paard uit zichzelf een gedeelte van een cirkel zou lopen, hij dat precies doet zoals hij dat al ruim 70 miljoen jaar doet. Hij gaat in zijn natuurlijke balans de bocht door, waarbij het meeste gewicht op het binnenvoorbeen komt. Zijn hoofd en hals dienen als contra gewicht en zwaaien naar buiten. Hoe hoger de snelheid, hoe duidelijker dit te zien is. Maar zoals gezegd; dit heeft hem gedurende de evolutie geen windeieren gelegd. Niets aan veranderen, zou je kunnen denken.

Maar als wij op ons paard willen gaan zitten, dan brengen we hem uit balans. Los van de kwaliteit van onze zit en onze rijkunst, we brengen gewicht op zijn rug waardoor het zwaartepunt verschuift. En daar zit ‘m de kneep. Want als we op de rug van ons paard zitten, dan redt hij het niet langer in zijn natuurlijke balans. We zitten met ons gewicht meer op de voorhand en de voorbenen krijgen meer gewicht te dragen. Willen we een bocht maken, dan komt ook ons gewicht op zijn binnenvoorbeen erbij, waardoor het wellicht overbelast raakt. En als het paard zijn balans dreigt te verliezen, dan trekt de zwaartekracht onze gezamenlijke massa over dat binnenvoorbeen naar de grond. Hierbij werkt ons bovenlichaam als een hevel en wordt dit fenomeen alleen maar versterkt. Met alle gevolgen van dien.

Zaak dus om de volte serieus te nemen. Wil je op je paard rijden, dan ben je aan je paard verplicht om hem te leren ‘dragen’. Om hem een andere balans te laten vinden dan die hij zelf al jaren gevonden had. Het gaat om een rijtypische balans, die elk paard kan leren.

In deze balans wordt het zwaartepunt verdeeld over de beide voorbenen. Het paard neemt meer gewicht op met zijn binnenachterbeen, dat hij tussen beide voorbenen plaatst. Want daar is immers het zwaartepunt. Hij brengt zijn hoofd en hals daarbij naar binnen en omlaag in eerste instantie. De schoft blijft ‘rechtop’ midden tussen de voorbenen. De wervelkolom buigt van hoofd tot staart, waarbij de starre rug- en lendewervels roteren. De staart valt over zijn binnenachterbeen. Dat moet allemaal toch raar voelen voor een paard, als hij dit voor het eerst doet? Weet hij veel wat de rijtypische balans inhoud?

Een leuke oefening vind ik de vierkante volte. Elke hoek van het vierkant rij je als een kwart van de volte. En tussendoor stel je je paard weer recht. Dat maakt dat je paard zich blijft herbalanceren tussen recht en gebogen. En dat versterkt zijn gevoel voor balans. En die van jezelf.

Zo zie je maar, niet elke cirkel is rond.

Marion van de Klundert

]]><![CDATA[De 7 belangrijkste antwoorden over de Academische Rijkunst]]>Wed, 01 Feb 2023 08:49:48 GMThttps://www.paardenbasis.nl/blog/de-7-belangrijkste-antwoorden-over-de-academische-rijkunstWat is Academische Rijkunst?

De Academische Rijkunst is al eeuwenoud. Het begrip heeft betrekking op de historische rij-academies, die gedurende de renaissance overal in Europa te vinden waren. Hun doel was om mens en paard de artistieke, geestelijke en lichamelijke opleiding te bieden.

En precies deze kennis van die tijd, de kennis van de Klassieken, zoals Xenophon, Guérinière, Pluvinel, Newcastle en Steinbrecht krijgen in de Academische Rijkunst vandaag weer praktische vertaling. Deze kennis, kunde en kunst wordt bewaard en doorgegeven door honderden gepassioneerde leden van De Ridderorde in de Academische Rijkunst, die zich voornamelijk in Europa hebben gevestigd. Maar ook buiten Europa groeit de Ridderorde gestaag. Deze Ridderorde is een verzamelplaats voor uitwisseling van kennis en ervaringen, met als hoogtepunt een jaarlijkse bijeenkomst in Denemarken.

Wie benadrukt de Academische Rijkunst?

Het begrip Academische Rijkunst wordt de laatste jaren vooral vormgegeven door het werk van Grootmeester Bent Branderup en zijn vele leerlingen in de Ridderorde. Hij zette in de afgelopen jaren de leer van de oude meesters uiteen, vertaalde gedeeltelijk hun teksten en bestudeerde klassieke schilderijen. Deze verworven kennis brengt hij samen met de moderne wetenschappelijke inzichten uit de fysiologie, pedagogiek en diergeneeskunde. Zijn eigen opleiding volgen hij onder andere in de Koninklijke Hofrijschool van Jerez de la Frontera, bij Nuno Oliveira in Portugal en bij Egon von Neindorff in Duitsland.

Hoe werkt de Academische Rijkunst?

In de Academische Rijkunst geldt de stelling: Het paard wordt door doelgerichte spiertraining in de gelegenheid gesteld om gedurende zijn hele leven het gewicht van de ruiter in alle oefeningen te dragen, zonder schade aan lichaam en geest. Dat heeft betrekking op ieder paard, dat met lichtheid en in harmonie gewicht draagt. Want wij willen toch zeker een paard, dat ook graag tijd met ons doorbrengt!
Academische Rijkunst is een lange reis, een levensproject met heel veel detailvragen die men aan zichzelf en het paard stelt. Door de zeer precieze en verfijnde communicatie leert het paard op de hulpen antwoord te geven en geen circusachtige kunsten te vertonen. De ruiter schoolt vooral zijn gevoel en ogen – wat moeilijk lijkt maar wordt beloond. Voor veel ruiters lijkt deze weg te lang, maar wie veel tijd in de basis steekt, verdient later zo veel harmonische momenten.
Het gaat dus om de opleiding van verfijnde communicatie tussen mens en paard. Hiervoor zijn verschillende mogelijkheden: - grondwerk – longeren – handwerk van de binnenzijde en de buitenzijde – lange teugel – scholing van de communicatie vanuit het zadel.
Als mens zijn daarvoor de primaire en secundaire hulpen beschikbaar. In de Academische Rijkunst worden met primaire hulpen de lichaamshulpen of zithulpen bedoeld. Primair om dat de hulp is die niet kan worden uitgeschakeld. De secundaire hulpen zijn de stem, hand, been, zweep enz.

Wat gebeurt er bij de Academische Rijkunst?

Bij de Academische Rijkunst gaat het in eerste instantie op de inhoud, niet om de oefening. Ik zou een aantal oefeningen kunnen noemen, zoals schouderbinnenwaarts, travers, renvers of piaf. Maar wat in de mentale en fysieke opleiding daadwerkelijk interessant is, is dat bijvoorbeeld het binnen- en buitenachterbeen expliciet aangesproken kan worden door schouderbinnenwaarts of travers. Als Academisch Ruiter willen we balans vinden en samen met het paard het zwaartepunt leren verplaatsen. Wij willen het paard aanmoedigen om ons informatie te geven in onze zit en hand en omgekeerd informatie te ontvangen van onze zit en hand.
Wat op welk moment geoefend wordt bepaalt het paard. Er bestaat geen schema om een paard op te leiden. Communicatie en een gemeenschappelijke taal zijn de basis. Of je op afstand werkt of juist dicht bij je paard, hangt af van waar het paard zich mentaal en fysiek prettig bij voelt. Ook als mens wil je je hierbij prettig voelen.

Wanneer kan men Academische Rijkunst beoefenen?

Eigenlijk altijd. Het is nooit te laat om te leren. Ik persoonlijk heb na 20 jaar in het zadel de Academische Rijkunst ontdekt en leer nog elke dag. En hoe zegt Bent Branderup het ook alweer:
"Het leven is te kort om te leren rijden. Als kunstenaar leeft men niet langer, maar meer!"
Maar in werkelijkheid gaat het om het verzamelen van mooie momenten, om tijd goed te besteden.

Waar kan men Academische Rijkunst beoefenen?

Wie wil beginnen heeft geen rijschool uit de renaissance nodig. Een klein vierkant stuk weiland is voldoende. De vraag is meer: waar sta ik als mens, waar staat mijn paard, hoe is mijn ambitie om te leren en hoe kan ik me voor iets nieuws openstellen. En waar krijg je ondersteuning? In Nederland hebben we een groep gepassioneerde Academische Ruiters, die in sommige gevallen ook trainingen en lessen aanbieden.

Waarom Academische Rijkunst?

Kort gezegd: omdat het om die momenten gaat. En omdat voor het paard en de mens simpelweg plezierig en gezond is.

Geniet!

Marion van de Klundert

]]>